Nie chodzi o to, że pragnę komplementów. Jasne, zawsze miło usłyszeć, że masz piękny uśmiech, w tych spodniach wyglądasz jak petarda czy że super Ci w nowej fryzurze. Chodzi mi jednak o to, że bardzo łatwo zasiać we mnie wątpliwość. Że nagle komuś się odwidziałam. Jestem świadoma tego, że pewne rzeczy były mówione już tysiące razy, ale bez tysiąc pierwszego nie umiem uwierzyć, że to wciąż aktualne. Mam ochotę się wycofać, bo czuję, że przeszkadzam, że drażnię, zawadzam. Po prostu potrzebuję, żeby mi przypominano. Że fajnie, kiedy jestem obok. Że dla kogoś jednak coś znaczę i wcale nie jestem tak niewłaściwa, jak mi się wydaje.
„Mieszka u mnie paranoik”
“He’s more myself than I am. Whatever our souls are made of, his and mine are the same.”— Emily Brontë
“Głowa potrafi wyprodukować znacznie więcej piekła niż najgorsza rzeczywistość”.
-Jacek Santorski
